Ο εγκέφαλος του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Το ανατομικό υπόβαθρο της μεγαλοφυίας

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν απεβίωσε από ρήξη ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής το 1955 σε ηλικία 76 ετών. Μέσα σε 7 ώρες από τον θάνατό του, ο εγκέφαλός του που είχε αφαιρεθεί κατά την νεκροψία από τον παθολογοανατόμο Thomas Stoltz Harvey, τοποθετήθηκε σε διάλυμα φορμαδεΰδης 10% για να διατηρηθεί στα εργαστήρια του University of Pennsylvania. Κατά την μακροσκοπική εξέταση δεν διαπιστώθηκαν ιδιαίτερα παθολογικά ευρήματα. Μετά την πρώτη περίοδο μονιμοποίησης τα ημισφαίρια κόπηκαν σε 240 τμήματα, των 10cm3, τα οποία τοποθετήθηκαν σε celloidin προκειμένου να μελετηθούν ιστολογικά.

Ως ομάδα ελέγχου χρησιμοποιήθηκαν τμήματα εγκεφάλων που υπήρχαν εκείνη την εποχή στην Witelson Normal Brain Collection του πανεπιστημίου McMaster και δεν είχαν ιστορικό νευρολογικής ή ψυχιατρικής νόσου, ενώ η μέση τιμή του δείκτη ευφυίας τους ήταν 116, καθώς και 8 εγκέφαλοι αρρένων ατόμων ηλικίας άνω των 65 ετών (μέση ηλικία 68 έτη) και 56 εγκέφαλοι θηλέων.
Οι μετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν αφορούσαν στο βάρος, τις διαστάσεις σε όλους τους άξονες, τις διαστάσεις των επιμέρους ανατομικών στοιχείων και ιδιαιτέρως τον βρεγματικό λοβό, τον μετωπιαίο φλοιό και κροταφικές περιοχές.
Αν και μακροσκοπικά ο εγκέφαλος του Αϊνστάιν δεν διέφερε σημαντικά, ο βρεγματικός λοβός αμφοτεροπλεύρως παρουσίαζε σημαντικές διαφοροποιήσεις. Η σχισμή του Sylvious ήταν μοναδική συγκρινόμενη με το σύνολο των 35 αρρένων και 56 θηλέων προς σύγκριση εγκεφάλων. Πιο συγκεκριμένα το οπίσθιο όριό της είχε μια σχετικά πρόσθια θέση, ενώ δεν υπήρχε η βρεγματική καλύπτρα. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά οδηγούν στο συμπέρασμα πως η υπερβολική ανάπτυξη του βρεγματικού φλοιού έλαβε χώρα σε πρώιμη ηλικία.
Επιπλέον, λόγω της συγκεκριμένης μορφολογικής μεταβολής, το σύνολο της υπερχείλιας έλικας βρισκόταν πίσω από την σχισμή του Sylvius χωρίς να διαχωρίζεται από την κεντρική αύλακα, όπως φυσιολογικά αναμένεται. Το βάρος του εγκεφάλου δεν διέφερε σημαντικά από τον μέσο όρο της ομάδας σύγκρισης.
Στην δεκαετία του 1980 η καθηγήτρια Marian C. Diamond του πανεπιστημίου του Belkeley, έπεισε τον Thomas Harvey να της δώσει κάποια από τα ιστοτεμάχια, τα οποία μελέτησε και συμπέρανε πως ο αριθμός των νευρογλοιακών κυττάρων και η σχέση νευρογλοιακών κυττάρων/νευρώνων του εγκεφάλου του Αϊνστάιν ήταν σημαντικά μεγαλύτεροι σε σύγκριση με 11 εγκεφάλους που χρησιμοποίησε ως ομάδα ελέγχου. Τα ευρήματα αυτά παρόλο που χαρακτήριζαν όλες τις περιοχές που μελετήθηκαν εμφάνιζαν στατιστική σημαντικότητα μόνο στον αριστερό κάτω βρεγματικό φλοιό. Η μελέτη της Dr Diamond επικρίθηκε από τον S.S. Kantha του Ινστιτούτου Βιοεπιστημών της Οζάκα και τον Terence Hines του πανεπιστημίου του Pace, καθώς η σύγκριση δεν έγινε με εγκεφάλους ατόμων μικρότερης ηλικίας (μέση ηλικία ομάδας μελέτης ήταν τα 64 έτη), ενώ δεν υπήρχαν πληροφορίες για τον δείκτη ευφυίας των ατόμων της ομάδας ελέγχου.

Φωτογραφίες του εγκεφάλου του Άλμπερτ Αϊνστάιν όπως κυκλοφόρησαν το 2012 στο Nature. Απουσιάζει η βρεγματική καλύπτρα, ενώ η σχισμή του Sylvius βρίσκεται σε σχετικά οπίσθια θέση και ο βρεγματικός φλοιός καταλαμβάνει σαφώς μεγαλύτερη έκταση σε σχέση με το αναμενόμενο.  http://www.nature.com/news/snapshots-explore-einstein-s-unusual-brain-1.11836
Φωτογραφίες του εγκεφάλου του Άλμπερτ Αϊνστάιν όπως κυκλοφόρησαν το 2012 στο Nature. Απουσιάζει η βρεγματική καλύπτρα, ενώ η σχισμή του Sylvius βρίσκεται σε σχετικά οπίσθια θέση και ο βρεγματικός φλοιός καταλαμβάνει σαφώς μεγαλύτερη έκταση σε σχέση με το αναμενόμενο. http://www.nature.com/news/snapshots-explore-einstein-s-unusual-brain-1.11836

Einstein_left_lateral_small Einstein_right_lateral_small

Σε μία μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013 στο Brain, παρουσιάζεται η σύγκριση του μεσολοβίου του εγκεφάλου του Αϊνστάιν σε σχέση με 15 εγκεφάλους ηλικιωμένων ατόμων και 52 εγκεφάλους ατόμων ηλικίας 26 ετών, όση δηλαδή ήταν η ηλικία του Αϊνστάιν όταν έγραψε την θεωρία της σχετικότητας και καταδεικνύει πως ο εγκέφαλος του Αϊνστάιν είχε σημαντικά μεγαλύτερη αριθμό ινών που συνέδεαν τα δύο ημισφαίρια και ιδίως τις κεντρικές περιοχές τους.
Τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από τις μελέτες σχετικά με τον εγκέφαλο του Άλμπερτ Αϊνστάιν ήταν πως η ανάπτυξη του κάτω τμήματος του βρεγματικού λοβού που είναι υπεύθυνος για την οπτικοχωρική αντίληψη και την μαθηματική ανάλυση και ο αυξημένος αριθμός συνδέσεων της περιοχής αυτής με την ετερόπλευρη και ο αυξημένος αριθμός νευρογλοιακών κυττάρων, τα οποία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην διατήρηση της ομοιοστασίας του εγκεφάλου, στην συνεχή παροχή ενέργειας στους νευρώνες και στην εν γένει ακεραιότητα του κεντρικού νευρικού συστήματος αποτελούν το υπόβαθρο της εξαιρετικής ευφυίας του Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Βιβλιογραφία-περαιτέρω μελέτη

Fields, R. Douglas (2009). The Other Brain: From Dementia to Schizophrenia. New York: Simon & Schuster. p. 7. ISBN 978-0-7432-9141-5
NPR: The Long, Strange Journey of Einstein’s Brain
The Exceptional Brain of Albert Einstein – BIOQUANT LIFE SCIENCE. Lifescience.bioquant.com. Retrieved on 2011-05-16.
Why Einstein’s Brain? by Marian Diamond
StevenLevy.com » I Found Einstein’s Brain
Falk, Dean, Frederick E. Lepore, and Adrianne Noe (2012), “The cerebral cortex of Albert Einstein: a description and preliminary analysis of unpublished photographs”, Brain; 135: 11.
Balter, Michael, “Rare photos show that Einstein’s brain has unusual features”, The Washington Post, Tuesday, 27 November 2012; E6.
http://articles.mcall.com/2013-02-02/entertainment/mc-einstein-mutter-museum-philadelphia-0203-20130202_1_body-parts-display-chang-and-eng
Witelson, S. F.; Kigar, D. L.; Harvey, T. (1999). “The exceptional brain of Albert Einstein”. The Lancet 353 (9170): 2149–2153. doi:10.1016/S0140-6736(98)10327-6. PMID 10382713. edit
Falk, D.; Lepore, F. E.; Noe, A. (2012). “The cerebral cortex of Albert Einstein: A description and preliminary analysis of unpublished photographs”. Brain 136 (4): 1304–27. doi:10.1093/brain/aws295. PMC 3613708. PMID 23161163. edit
“Why size mattered for Einstein”. BBC News. 1999-06-18. Retrieved 2010-04-23.
Edmonds, Molly. (2008-10-27) Discovery Health “Marian Diamond and Albert Einstein’s Brain”. Health.howstuffworks.com. Retrieved on 2011-05-16.
Robert Lee Hotz, Revealing thoughts on gender and brains, Los Angeles Times, July 3, 2005
Men, W.; Falk, D.; Sun, T.; Chen, W.; Li, J.; Yin, D.; Zang, L.; Fan, M. (24 September 2013). “The corpus callosum of Albert Einstein’s brain: another clue to his high intelligence?”. Brain. doi:10.1093/brain/awt252.
“Einstein’s brilliance might have been due to strong brain hemisphere connection”.
“Uncommon Features of Einstein’s Brain Might Explain His Remarkable Cognitive Abilities”. Newswise. Retrieved 6 August 2013.
“The corpus callosum of Albert Einstein‘s brain: another clue to his high intelligence?”. brain. Retrieved 21 August 2013.
Donaldson, Henry H. (1891). “Anatomical Observations on the Brain and Several Sense-Organs of the Blind Deaf-Mute, Laura Dewey Bridgman”. The American Journal of Psychology (E. C. Sanford) 4 (2): 248–294. doi:10.2307/1411270. JSTOR 1411270. the reference says: “Gauss, 3000 grm. 957 grm. 219588. sq. mm. “, i.e the unit is square mm. In the later reference: Dunnington (1927), the unit is erroneously reported as square cm, which gives an unreasonably large area. See Carl Friedrich Gauss discussion page for additional info.
Dunnington, 1927
Gregory, Paul R. (2007-12-31). Lenin’s Brain and Other Tales From the Secret Soviet Archives. Hoover Institution Press. p. 24. ISBN 0-8179-4811-2. Retrieved 2008-10-28.
New York Times, Nov. 7, 1972, p. 37

Was this article helpful?

Related Articles