Σημαντικοί σταθμοί στην Ιστορία της Νευροπαθολογίας

Pitié-Salpêtrière Hospital

Antonj van Leeuwenhoek1677.: Παρατήρησε πως ο νευρικός ιστός συνίσταται από ανόμοιες πολύ μικρές ίνες ή αγγεία τα οποία βρίσκονται το ένα πλησίον του άλλου. Εις το άκρον της τομής των νεύρων παρατήρησε μικρούς λεπτούς σωληνίσκους οι οποίοι πιθανόν να ήσαν έλυτρα μυελίνης. Παρατήρησε επίσης ότι ο εγκεφαλικός φλοιός ήτο μία διαυγής ελαιώδης ουσία με σφαιρίδια διαμέτρου 1/36 της διαμέτρου των εμμόρφων στοιχείων του αίματος.

Marcello Malpighi (1628-1694): Παρατήρησε ότι η φαιά ουσία αποτελείτο από κυτταρικά οζίδια και η λευκή από λευκούς εκφορητικούς πόρους

Κατά τον 18ο αιώνα η ανατομία και η νευροανατομία αναπτύχθηκαν σημαντικά ως προς την μελέτη του Νευρικού συστήματος. Εξαιρετικά δείγματα ανατομικής ζωγραφικής παρατηρούνται στις υπέροχες σελίδες του έργου Opera του Ruysch (1724) της εικονογραφημένης ανατομικής του Haller. Σημαντικά συνέβαλαν στην συστηματοποίηση της νευροανατομίας και οι εργασίες του Winslow (1732). Μονογραφίες αφιερωμένες αποκλειστικά στο Νευρικό σύστημα εκπονήθηκαν από τους Bonhomme (1748), Flemyng (1751), Locano (1761), Smith (1768), Tissot (1770, 1780), Musgrave (1776), Lientand (1776), J.C.A. Meyert (1777, 1779), Soemmering (1778) La Roche (1778), Hass (17810, Pfeffinger (1782), Johnstone (1795) και Ludwing (1791-92).

Samuel Thomas von Soemmering (1755-1830): δημοσίευσε την εργασία του επί της νευροανατομίας το 1788 στον 5 ο τόμο του έργου του ΄΄Γενική Ανατομία΄΄, το οποίο επανεκδόθηκε το 1799 με λεπτομερείς απεικονίσεις.

Francesco Gennari (1750-1797): περιέγραψε πρώτος την ελικοειδή διάταξη του εγκεφαλικού φλοιού. Το 1776 κατόπιν ψυκτικών τομών παρατήρησε μια λευκή γραμμή στον οπτικό φλοιό την οποία ονόμασε λευκή γραμμή και η οποία το 1888 μετονομάστηκε σε γραμμή του Gennari υπό του Obersteiner.

Felix Vick d΄ Azyr (1748-1794): περιέγραψε την μαστιοθαλαμική δεσμίδα, η οποία φέρει μέχρι σήμερα το όνομά του, καθώ επίσης και την κεντρική αύλακα του εγκεφάλου με την πρόσθια και την οπίσθια έλικα και την νήσο του Reil, 20 χρόνια προ των περιγραφών του Reil και του Rolando.

Ledermuller1761.: οι περιγραφές των νευρικών ινών έδιναν την εικόνα πακέτων κενών σωλήνων

Della Torre1776.: εξέδωσε πραγματεία επί της μικροσκοπικής εξέτασης των ιστών

Prochaska1779.: ομογενοποίησε τμήματα νευρικού ιστού με τη βοήθεια υαλίνων πλακών και απέδειξε πως η θεμελιώδης υφή του νευρικού ιστού ήτο σφαιρίδια ποικίλου σχήματος

Fontana1780.: μελέτησε το έλυτρο της μυελίνης και τον αξονικό κύλινδρο και περιέγραψε τις νευρικές ίνες ως διαφανείς κυλίνδρους πλήρεις ζελατινώδους υλικού

Johann Christian Reil (1759-1813): δημοσίευσε σειρά άρθρων στα αρχεία της Φυσιολογίας του Halle, αναφερομένων στην έρευνα του επί της νευροανατομίας. Μελέτησε την εσωτερική υφή του εγκεφάλου κατόπιν μονιμοποιήσεως σε αλκοόλη και κατόρθωσε να διαχωρίση δέσμες ινών και να παρακολουθήση την πορεία τους από τον μέσο εγκέφαλο έως τον νωτιαίο μυελό.

Rolando (1773-1831): εξέδωσε τόμο Νευροανατομίας με πρωτοποριακές μελέτες για κάθε περιοχή του εγκεφάλου, μια από τις πλέον σπάνιες εργασίες στην βιβλιογραφία της Νευρολογίας. Παρουσίασε τα απομνημονεύματά του στο βιβλίο του <<Η Υφή των Ημισφαιρίων>> στο Τορίνο τον Ιανουάριο του 1829. Στην εργασία του αυτή περιέγραψε τις αύλακες του εγκεφάλου.

Leuvet 1829: Οι έλικες του εγκεφάλου προσδιορίστηκαν από τον Leuvet το 1829.

Charles Bell 1803: εικονογράφησε και παρουσίασε με εκπληκτική τεχνική ικανότητα την ανατομική του εργασία με προσωπικά του σχέδια. Μεταξύ αυτών είναι ο Anatomy of the Brain. Έδειξε επίσης ότι το τρίδυμο νεύρο αποτελείται από αισθητική και κινητική μοίρα και περιέγραψε το μακρό θωρακικό νεύρο που φέρει το όνομά του.

Franz Joseph Gall (1758-1828) και Johann Caspar Spurzheim (1776-1832): μέσω των εργασιών τους θεμελιώθηκε το γεγονός ότι η λευκή η ουσία αποτελείται από εμμύελες νευρικές ίνες και η φαιά ουσία αντιπροσωπεύει τα όργανα της διανοητικής δραστηριότητας. Εντόπισαν επίσης τον προμηκικό πυρήνα του τριδύμου και επιβεβαίωσαν τον χιασμό των πυραμίδων.
Jules Gabriel Francais Baillarger (1809-1890): Προσδιόρισε στον φλοιό έξι στιβάδες εναλλασσομένης φαιάς και λευκής ουσίας ανιχνεύοντας την γραμμή του Gennari στον ινιακό φλοιό.

1844. Remak: Ο Remak το 1844 ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε ιστολογικά τις έξι στιβάδες του εγκεφαλικού φλοιού.

1824. Stilling Benedikt (1810-1879): Η ανακάλυψη του μικροτόμου από τον Stilling Benedikt προσέφερε ένα ουσιώδες εργαλείο για την μελέτη του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος. Το 1846 ετοίμασε έναν υπέροχο άτλαντα των εγκεφαλικών ημισφαιρίων, του εγκεφαλικού στελέχους και του νωτιαίου μυελού.

1893. Blum: Ο Blum το 1893 εισήγαγε την μονιμοποίηση των ιστοτεμαχίων σε φορμαλδεΰδη.

1824. Dutrochet: Διαπίστωσε ότι οι νευρικές ίνες αποτελούνται από σωλήνα πλήρη διαφανούε υγρού.

1833. Ehremberg: περιέγραψε τις αμύελες και τις εμμύελες νευρικές ίνες.

1838. Theodor Schwann: Περιέγραψε πρώτος το έλυτρο της μυελίνης ως μια παχεία ουσία εναποθηκευμένη στην εσωτερικής επιφάνειας μιας ακατασκευάστης κυτταρικής μεμβράνης, ονομαζόμενης νευρίλημα από τον Bichat.
Johannes Evangelista Purkinje (1787-1869): Ο Purkinje είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον μικροτόμο και τις νεότερες μεθόδους εμβαπτύνσεως και μονιμοποιήσεως. Η κλασσική του περιγραφή ήταν εις τα ασκοειδή σώματα των γαγγλίων της παρεγκεφαλίδας (κύτταρα του Purkinje) στην οποία ανακοίνωσε τα αποτελέσματά του, εκ της μκροσκοπικής μελέτης επί του Κ.Ν.Σ.. Περιέχει περιγραφές των εμμύελων ινών και των νευρικών κυττάρων με τον πυρήνα και τους δενδρίτες. Το 1836 με τον Valentin περιέγραψαν για πρώτη φορά το επένδυμα.

1865. Otto Friedreih Karl Deiters: περιέγραψε τα νευρικά κύτταρα με τις προσεκβολές τους οι οποίοι ονομάσθηκαν δενδρίτες από τον Hiss και μια κεντρική προσεκβολή, τον νευράξονα.

1873. Camillo Golgi: δημοσίευσε μια πρώτη εργασία ειδική στην γενική μορφολογία των κυττάρων.

Burdach: παρουσίασε το σφηνοειδές δεμάτιο του νωτιαίου μυελού και διαχώρισε την ωχρά σφαίρα από το κέλυφος του φακοειδούς πυρήνα.

Kolliker (1817-1905): εκπόνησε εγχειρίδιο ιστολογίας στο οποίο περιγράφει τα διάφορα σχήματα των νευρικών κυττάρων περιβαλλομένων από τις προσεκβολές τους.

Η χρώση των νευρικών κυττάρων δια καρμίνης διεύρυνε τις προϋποθέσεις για την μελέτη του Κ.Ν.Σ. Ακόμη και μετά την εισαγωγή του κυανού του μεθυλενίου από τον Nisll το 1858, ο Max-Schultze και άλλοι επιφανείς μελετητές του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος συνέχισαν την χρησιμοποίηση της καρμίνης σε ειδικές περιπτώσεις μελέτης. Η μέθοδος του οσμικού οξέος επίσης χρησιμοποιήθηκε από τον Marchi και άλλους ερευνητές ως ειδική χρώση του ελύτρου της μυελίνης. Μια ακόμη μέθοδος περιγράφηκε από τον Waller η οποία εφαρμόστηκε επί πολλά έτη στο Λονδίνο και αργότερα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Von Guddan: παρουσίασε τις τεχνικές του για την ανάπτυξη της δευτερογενούς ατροφίας του ΚΝΣ. Απέδειξε ότι οι νευράξονες ήταν συνεχείς με τα νευρικά κύτταρα και έκανε πρωτοποριακές μελέτες ως προς την δομή του νευράξονα.

Camillo Golgi (1843-1926): Δουλεύοντας μόνο με λίγα εργαλεία στην κουζίνα του σπιτιού του ανέπτυξε μια μέθοδο εμποτισμού των νευρικών κυττάρων με άλατα Αργύρου, με την οποία έφερε επανάσταση στην ιστολογική σκέψη για την μελέτη της δομής του ΚΝΣ. Το 1873 δημοσίευσε την πρώτη ακριβή εικόνα της γενικής μορφολογίας όλων των νευρικών κυττάρων, καθώς και των προσεκβολών τους. Το 1880 περιέγραψε την νευρογλοία και δυο κύριους τύπους νευρικών κυττάρων των οποίων οι νευράξονες φθάνουν στα υποφλοιώδη κέντρα. Ο τύπος Ι με ευμεγέθεις νευράξονες και ο τύπος ΙΙ με βραχείς νευράξονες. Περιέγραψε ακόμη την μυϊκή άτρακτο, το όργανο του Golgi, καθώς και το ενδοπλασματικό δίκτυο των κυττάρων, οι μελέτες του στην παρεγκεφαλίδα, τον ιππόκαμπο και άλλες περιοχές δημοσιεύθηκαν στην συλλογική του εργασία το 1903. Τις σκέψεις του Golgi τελειοποίησε ο Gerlach το 1871, όπου υποστήριξε ότι οι νευρικές ίνες δημιουργούν ένα διαφορετικό δίκτυο εμφανίζοντας δευτερογενείς κλάδους οι οποίοι εκφύονται υπό ορθή γωνία από τους πρωτογενείς.

Santiago Ramon y Cajal (1852-1934): αφιέρωσε την ζωή του στην μελέτη της κυτταρικής μορφολογίας του και της κυτταροαρχιτεκτονικής του ΚΝΣ, δίδοντας έτσι την βασική υποδομή στην νευροβιολογία και τις εν γένει νευρολογικές επιστήμες.
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα οι ασχολούμενοι με την υφή του νευρικού ιστού διακρίθηκαν σε οπαδούς της νευρωνικής θεωρίας με κυρίους εκπροσώπους τον S.R. Cajal και τον Hiss και σε οπαδούς της θεωρίας του νευροπιλήματος με εκπροσώπους τους Held και Apathy. Οι πρώτοι πίστευαν ότι οι νευρικές ίνες αποτελούν άμεσες προεκτάσεις του νευρωνικού σώματος και επομένως βρίσκονται σε απόλυτη λειτουργική και ανατομική σχέση προς αυτό, ενώ οι υποστηρικτές της θεωρίας του νευροπιλήματος υποστήριζαν ότι οι νευρικές ίνες συνέχονται ανατομικά μεταξύ τους και αποτελούν ένα συνεχές δίκτυο, το οποίο είναι ο κύριος λειτουργικός φορέας και οι νευρώνες αποτελούν ουσιαστικά τα τροφικά κέντρα του νευροϊνιδιακού δικτύου.

1907. Ross G. Harisson: επιχείρησε για πρώτη φορά να παρατηρήσει την ανάπτυξη του νευρικού ιστού. Έλαβε μικρό τμήμα νευρικού σωλήνα εμβρύου βατράχου, το οποίο τοποθέτησε σε καλυπτρίδα υπό άσηπτες συνθήκες, πρόσθεσε σταγόνες λέμφου και το τοποθέτησε ανεστραμμένο σε κοίλη πλάκα. Διαπίστωσε ότι οι αξονικοί κύλινδροι αναπτύσσονταν από το νευρωνικό περικάρυο, δεν σχημάτιζαν συγκυτιώδες δίκτυο μεταξύ τους και ήταν απόλυτα συνδεδεμένοι με τις νευρωνικές μονάδες. Οι παρατηρήσεις αυτές που δημοσιεύθηκαν στο έργο του ‘’παρατηρήσεις επί των εν ζωή αναπτυσσομένων νευρικών ινών’’ αποτέλεσαν αποφασιστικό στοιχείο της δικαίωσης των απόψεων του Cajal.
Η νευροπαθολογία ουσιαστικά γεννήθηκε το 1872 όταν ο Charcot διαδέχθηκε τον Vulpian στην θέση της Παθολογικής Ανατομίας στην Ιατρική σχολή των Παρισίων και ενηλικιώθηκε υπό την προσεκτική καθοδήγηση των Alzheimer, Nissl, Oberstein, von Monakow, Marinesco και Mingazzini και των μαθητών τους στο τέλος του 19ου αιώνα.

John Cheyne (1777-1836): μαθητής του Bell και αργότερα ιατρός στο Meath Hospital και στο Νοσοκομείο της Κομητείας του Δουβλίνου. Έγραψε τις πρώτες εργασίες του σχετικά με τον οξύ υδροκέφαλο και την αποπληξία, δίδοντας στοιχεία για τον ρόλο της εγκεφαλικής κυκλοφορίας στην αποπληξία και τα παθολογικά ευρήματα αυτής.

John Abercrombie (1871-1944): οι μελέτες του δημοσιεύθηκαν αρχικά στον τύπο και στην συνέχεια ως ξεχωριστή μονογραφία με τίτλο <<Παθολογικές και πρακτικές έρευνες στις νόσους του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού.>>, η οποία μεταφράστηκε στην Γαλλική και στην Γερμανική γλώσσα.

Hooper 1826: εξέδωσε τον πρώτο άτλαντα Νευροπαθολογίας, στον οποίο περιέλαβε περισσότερες από 4000 αυτοψίες οι οποίες έγιναν στο νοσοκομείο St Marylebone επί 30 έτη. Μεταξύ άλλων περιγράφονται οξεία και χρόνια φλεγμονή της σκληράς μήνιγγας, υποσκληρίδια μάζα και αιμάτωμα, απόστημα του εγκεφάλου, όγκοι, αιμορραγίες και εγκεφαλική ατροφία. Παρουσιάζει επίσης το πρώτο παράδειγμα πολλαπλής σκληρύνσεως, τρία χρόνια νωρίτερα από την κλασσική παρουσίαση του Gruveilhier.

Jean Gruveilhier: προκάτοχος του Vulpian στη θέση της Παθολογικής Ανατομικής στην Ιατρική Σχολή των Παρισίων. Πραγματοποίησε μελέτες χρησιμοποιώντας υλικό από το νεκροτομείο του Salpetriere και το Μουσείο Dupuytren. Η πρώτη περιγραφή του αφορούσε μια ενδοκράνιο δερμοειδή κύστη και υπογράμμισε την λεπτότητα των προσθίων ριζών στην προοδευτική μυϊκή ατροφία. Ο άτλαντας του με τίτλο <<Παθολογική Ανατομική του ανθρωπίνου σώματος>> με εξαιρετικές έγχρωμες λιθογραφίες περιλαμβάνει σημαντικές τομές όγκου της γεφυροπαρεγκεφαλιδικής γωνίας, μηνιγγιώματος του δρεπάνου και τομές του νωτιαίου μυελού.

Sr Robert Carswell (1793-1857): καθηγητής της Παθολογίας στο University College του Λονδίνου. Εξέδωσε άτλαντα στον οποίο περιέλαβε σημαντικό αριθμό παθολογικών αλλοιώσεων και ιδιαιτέρως εικόνες επί της αρτηριοσκλήρυνσης των εγκεφαλικών αγγείων.

Richard Bright: ιατρός στο Guy’s Hospital. Στο έργο του ΄΄Νόσοι του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος΄΄ συγκέντρωσε πλέον των 200 νευροπαθολογικών περιπτώσεων σε 25 έγχρωμες τομές. Μεταξύ αυτών υπάρχουν παραδείγματα γλοιωμάτων της γέφυρας, υδροκέφαλος, προσβολή των μηνίγγων στον πυρηνικό ίκτερο, μετατραυματική νέκρωση των μετωπιαίων πόλων και του κροταφικού λοβού και ρήξη ενδοκρανίου ανευρύσματος.

Jean Martin Charcot: με την χρήση απλών μεθόδων χρώσεως θεμελίωσε το ιστοπαθολογικό υπόβαθρο πολλών νευρολογικών νοσημάτων τα οποία περιλαμβάνουν την πλάγια μυατροφική σκλήρυνση, την προμηκική παράλυση, την πολλαπλή σκλήρυνση, την νωτιάδα φθίση και τις μυϊκές ατροφίες. Μαζί με τον Henri Bouchat περιέγραψαν το 1866 τα κεχροειδή ανευρύσματα γνωστά ως ανευρύσματα Charcot- Bouchat. Υποστήριξε επίσης όπως και ο Jofrey πως η καταστροφή των νευρικών κυττάρων των προσθίων κεράτων του νωτιαίου μυελού είναι η αιτία της προοδευτικής ατροφίας στην πολυομυελίτιδα.

Virchow (1821-1902), καθηγητής στο Wurzburg και αργότερα στο Βερολίνο: περιέγραψε την Νευρογλοία το 1854, την φαγοκυτταρική δράση ορισμένων νευρογλοιακών κυττάρων σε περιοχές εγκεφαλικής μαλάκυνσης, τον περιαγγειακό χώρο του ΚΝΣ γνωστό ως χώρος των Virchow- Robbin. Δημοσίευσε συνολικά 35 εργασίες επί της Νευροπαθολογίας, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται μελέτες επί της εγκεφαλικής αιμορραγίας, της μηνογγίτιδος, όγκων του ΚΝΣ, συγγενών δυσπλασιών.

Alois Alzheimer (1864-1915), μαθητής του Kolliker και θεμελιωτής της Νευροπαθολογίας στον Μόναχο συνδύασε με μεγάλη επιτυχία την κλινική εικόνα και την ιστοπαθολογική προσέγγιση της νόσου. Σημαντικότατα είναι τα Νευροπαθολογικά ευρήματα επί της γενικής παράλυσης και των οργανικών ανοιών, οι οποίες οφείλονται στην αρτηριοσκλήρυνση και το γήρας. Πρώτος περιέγραψε τις παθολογικές μεταβολές του εγκεφαλικού φλοιού ασθενών με έναν τύπο προγεροντικής άνοιας, η οποία ονομάστηκε από τον Emil Kraepelin νόσος του Alzheimer. Συνέβαλε επίσης αποφασιστικά στην καθιέρωση της παθολογίας της τρομώδους παράλυσης και της χορείας του Huntington.

Franz Nissl (1860-1919), διάδοχος του Kreapelin στην θέση της Ψυχιατρικής της Χαϊδελβέργης, χρησιμοποίησε για την μονιμοποίηση των ιστών αλκοόλη και για την χρώση των νευρικών κυττάρων φουξίνη την οποία αργότερα αντικατέστησε με κυανούν του μεθυλενίου. Έκανε ταξινόμηση των φυσιολογικών και παθολογικών κυττάρων και μελέτησε τις θαλαμοφλοιϊκές προβολές.

Walter Spielmeyer (1879-1935), διάδοχος του Alzheimer, καθηγητής και διευθυντής των εργαστηρίων νευροανατομίας του Ψυχιατρικού Ινστιτούτου, βελτίωσε σημαντικά τις ιστοχημικές τεχνικές. Οι μελέτες του περιλαμβάνουν την οικογενή αμαυρωτική ιδιωτία, την τρυπανοσωμίαση, την νόσο του Wilson και την οζώδη σκλήρυνση. Εξαιρετικά σημαντικές είναι οι αναλύσεις του επί βλάβης περιφερικών νεύρων στον 1ο Παγκόσμιο πόλεμο (1915), η θεωρία της αποδιοργανωμένης εγκεφαλικής λειτουργίας ως αποτέλεσμα στιγμιαίων διαταραχών της εγκεφαλικής κυκλοφορίας και η περιγραφή της σκληρύνσεως στον ιππόκαμπο επί ανοξίας.

Alfons Maria Jacob (1844-1931), μαθητής των Alzheimer και Nissl, διευθυντής του εργαστηρίου Νευροπαθολογίας του Αμβούργου εκπόνησε μελέτες επί των τραυμάτων και των δευτερογενών εκφυλίσεων του ΚΝΣ, επί της σπαστικής ψευδοσκλήρυνσης ή νόσο των Jacob-Greutzleldt.

Max Bielschowsky (1869-1940), μαθητής των Edinger και Nissl επινόησε μια χρώση Αργύρου ειδική για τα νευροϊνίδια η οποία αντικατέστησε την μέθοδο Cajal επί της οποίας εβασίζετο.

Carl Weigert (1845-1904), καθηγητής στην Φρανκφούρτη, ανέπτυξε μια χρώση του ελύτρου της μυελίνης και βελτίωσε σημαντικά τις υπάρχουσες μεθόδους μονιμοποίησης και εμβάπτυνσης των ιστών. Τα ευρήματα του Weigert και η χρώση του Marchi για την εκφύλιση της μυελίνης στις εκφυλίσεις κατά Waller, όπως και οι μέθοδοι των Nissl και Cajal, έθεσαν την βάση για την ανάπτυξη της σύγχρονης μικροσκοπικής νευροπαθολογίας.

Heinrich Obersteiner (1847-1922), καθηγητής της Νευροπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης εξέδωσε βιβλίο νευροανατομίας το 1888, το οποίο χρησιμοποιήθηκε επί πολλές γενιές και μεταφράστηκε στην Αγγλική, Ρωσσική, Γαλλική και Ιταλική γλώσσα. Ήταν από τους πρώτους ερευνητές στην περιγραφή των γεροντικών πλακών, επί εγκεφαλικής ατροφίας.
Karoly Schaeffer, καθηγητής της Νευροπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης πραγματοποίησε πρωτοποριακές μελέτες επί των κληρονομικών νόσων του ΚΝΣ, ιδιαιτέρως της παρεγκεφαλίδας, των βασικών γαγγλίων και του πυραμιδικού συστήματος.

Georges Marinesco (1864-1938), μαθητής του Charcot και καθηγητής στην Βουδαπέστη εξέδωσε άτλαντα Νευροπαθολογίας. Επινόησε τον όρο <<χρωματόλυση>> και μελέτησε τις επιπτώσεις επί υποφυσιεκτομής. Το 1892 περιέγραψε μαζί με τον Block γεροντικές πλάκες και βλάβη της μέλαινας ουσίας επί παρκινσονισμού, ενώ με τον Nicolesco αναφέρθηκαν στα κλινικοπαθολογικά ευρήματα επί θαλαμικών βλαβών.

Arnold Pick (1851-1924), μαθητής του Meynert και καθηγητής της Ψυχιατρικής στην Πράγα. Είναι γνστός αρχικά για την περιγραφή του στην ατροφία του κροταφικού λοβού, γνωστή ως νόσος του Pick και τις εργασίες του επί της απραξίας. Εξέδωσε βιβλίο Νευροπαθολογίας που αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία των Νευροεπιστημών.

Giovanni Mingazzini (1859-1929), διευθυντής του νευροπαθολογικού εργαστηρίου και αργότερα καθηγητής της νευρολογίας και ψυχιατρικής στην Ρώμη δημοσίευσε μελέτες επί της παρεγκεφαλίδας και τον φακοειδή πυρήνα και τις συνδέσεις αυτού.

Henri Durel (1849-1921), πραγματοποίησε μελέτες επί της παθολογίας του εγκεφαλικού τραύματος, που περιλαμβάνουν σειρά από έγχρωμες εικόνες και πρώτη περιγραφή αιμορραγίας του εγκεφαλικού στελέχους.
Εξαιρετικά σημαντικές είναι επίσης οι εργασίες του Bourneville στην οζώδη σκληρυνση, των Marchiafav και Biniami επί της εκφυλίσεως του μεσολοβίου και των Mertzbacher και Pelizaus επί σκληρήνσεως του εγκεφάλου με βαθμιαία εκφύλιση της λευκής ουσίας. Ο Shiber περιέγραψε έναν οικογενή τύπο εκφυλίσεως στην υποφλοιώδη λευκή ουσία, ο Krabe ανέφερε 15 περιπτώσεις οξείας προσβολής του νηπίου με σοβαρή καταστροφή της λευκής ουσίας και ο Balo περιέγραψε έναν ειδικό τύπο συγκεντρωτικής ακφυλισεως της λευκής ουσίας. Ποικίλες απομυελινώσεις αναφέρθηκαν κατά την αρχή του περασμένου αιώνα από πολλούς νευροπαθολόγους, οι οποίες ωστόσο ήταν δύσκολο να ταξινομηθούν και να διαχωρισθούν από τους ποικίλους τύπους της εγκεφαλομυελίτιδας.

Η μελέτη των εγκεφαλικών τριχοειδών χρονολογείται από την εποχή του Ehrlich (1885-1887), ο οποίος παρατήρησε ότι η ενδοφλέβια χορήγηση χρωστικών δεν μεταβάλλει την χροιά του εγκεφάλου λόγω αδυναμίας διόδου αυτής δια των τριχοειδών. Μελέτες του φαινομένου αυτού πραγματοποιήθηκαν επίσης εν εκτάσει από τους Goldmann 1931, Klatzo και συνεργάτες 1962, Olsson και συνεργάτες 1968, Brightman και Resse 1969, Westergaard 1977, Baloyannis και Gonatas 1979, Μπαλογιάννης και συνεργάτες 1982 και άλλους ερευνητές οι οποίοι συνέβαλαν και θεμελίωσαν την έννοια του αιματοεγκεφαλικού φραγμού υπό την ανατομική και λειτουργική υπόστασή του.

Walle J.H. Nauta: εισήγαγε το 1950 τεχνική δια της οποίας επιτυγχάνεται η παρακολούθηση της πορείας και της απόληξης των νευρικών ινών στα διάφορα επίπεδα του ΚΝΣ, ενώ παράλληλα με την μέθοδο της υπεροξειδάσης επιτυγχάνεται η μελέτη των οδών τις οποίες ακολουθούν κατά την πορεία τους εκείνες οι νευρικές ίνες οι οποίες εξυπηρετούν την αυτή λειτουργική έκφραση.

Την μεγαλύτερη ωστόσο συμβολή στην νευροπαθολογία και νευροανατομία προσέφερε το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο το οποίο επέτρεψε την μελέτη της λεπτής υφής των στοιχείων του ΚΝΣ και ιδίως την μορφολογική ανάλυση του συναπτικού μηχανισμού.

Was this article helpful?

Related Articles