Επιληψία

Αιτιολογία

Πρωτοπαθής: Όταν δεν εμφανίζεται συγκεκριμένο αίτιο που προκαλεί παροξυσμούς, το σύνδρομο καλείται πρωτοπαθής ή ιδιοπαθής επιληψία.

Δευτεροπαθής: Ένας αριθμός αναστρέψιμων διαταραχών, όπως είναι οι όγκοι, ο τραυματισμός της κεφαλής, η υπογλυκαιμία, οι λοιμώξεις των μηνίγγων, η απότομη στέρηση του αλκοόλ σε ένα αλκοολικό, μπορεί να προκαλέσει την εκδήλωση επιληπτικών κρίσεων.

Ταξινόμηση των επιληψιών

Η συμπτωματολογία κάθε τύπου επιληψίας εξαρτάται από την εντόπιση της νευρικής εκφόρτισης και από το βαθμό εξάπλωσης της ηλεκτρικής δραστηριότητας σε άλλους εγκεφαλικούς νευρώνες.

Μερική ή Εστιακή

  • Απλή: η ηλεκτρική διαταραχή δεν εξαπλώνεται, ο ασθενής δεν παρουσιάζει απώλεια συνείδησης, παρατηρείται σε οποιαδήποτε ηλικία.
  • Σύνθετη: ο ασθενής εμφανίζει σύνθετες ψευδαισθήσεις, νοητικές διαταραχές, απώλεια συνείδησης, κινητική δυσλειτουργία, παρατηρείται σε οποιαδήποτε ηλικία.

Γενικευμένη

  • Τονικοκλονική (grand mal): η πιο συχνή και δραματική που συνοδεύεται από απώλεια συνείδησης, τονικές και κλονικές φάσεις. Μετά τον παροξυσμό ακολουθεί περίοδος σύγχυσης και εξάντλησης.
  • Αφαίρεση (petit mal): σύντομη, απότομη και αυτοπεριοριζόμενη απώλεια συνείδησης, εμφανίζεται σε ηλικίες 3-5 ετών μέχρι την εφηβεία.
  • Μυοκλονική: σύντομα επεισόδια σύσπασης των μυών ως αποτέλεσμα νευρολογικής βλάβης. Είναι σπάνια.
  • Πυρετικοί σπασμοί: σε ηλικίες 3-5 μηνών, μικρά παιδιά εμφανίζουν σπασμούς σε ασθένειες που συνοδεύονται από υψηλό πυρετό, εντελώς καλοήθεις.
  • Επιληπτική κατάσταση (status epilepticus): οι παροξυσμοί επανέρχονται κατά σύντομα χρονικά διαστήματα.

Φαρμακευτική αντιμετώπιση

Οι παροξυσμοί, με την κατάλληλη φαρμακοθεραπεία, μπορούν να ελεγχθούν απόλυτα στο 50% περίπου των επιληπτικών ασθενών.

Η φαινυτοΐνη είναι το φάρμακο εκλογής για την έναρξη της θεραπείας, ιδιαίτερα σε ενηλίκους – είναι αποτελεσματική για την καταστολή της τονικοκλονικής και της μερικής επιληψίας. Η καρβαμαζεπίνη είναι πολύ αποτελεσματική (ιδιαίτερα στην τονικοκλονική) και συχνά αποτελεί το φάρμακο πρώτης εκλογής. Η φαινοβαρβιτάλη είναι φάρμακο πρώτης εκλογής στη θεραπευτική αντιμετώπιση υποτροπιαζουσών επιληπτικών κρίσεων σε παιδιά, συμπεριλαμβανομένων και των πυρετικών σπασμών. Το βαλπροϊκό οξύ είναι η πιο αποτελεσματική διαθέσιμη ουσία για την αντιμετώπιση της μυοκλονικής επιληψίας. Η αιθουσοξιμίδη αποτελεί φάρμακο πρώτης εκλογής για τις κρίσεις αφαίρεσης. Η διαζεπάμη είναι το φάρμακο εκλογής στην οξεία θεραπευτική αντιμετώπιση της επιληπτικής κατάστασης. Νέα αντιεπιληπτικά, η γκαμπαπεντίνη και η λαμοτριγίνη, έχουν εγκριθεί για την αντιμετώπιση της απλής μερικής ή της σύνθετης μερικής επιληψίας, καθώς και της γενικευμένης τονικοκλονικής επιληψίας. Νέες ουσίες, αποτελεσματικές στους ασθενείς που ανθίστανται στη θεραπεία εμφανίζοντας μερική επιληψία είναι οι τιαγκαμπίνη, τοπιραμάτη και βιγκαμπατρίνη.

Υπάρχουν ακόμα τα αμινοξύ οπως η Ταυρίνη μπορεί να βοηθήσει να παρεμποδίσει την κρίση επιληψίας [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9], το παράγωγο αμινοξύ Dimethyl Glycine (DMG) [10] [11] [12] [13],5-HTP (5-Hydroxytryptophan),η αλανίνη,η γλυκίνη (Glycine),και η θρεονίνη.

Μερικά ακόμα που μπορούν να βοηθήσουν την κατάσταση των επιληπτικών είναι η ορμόνη μελατονίνη [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] πού έχει σχέση με την γεωμαγνητικώτητα[22] (κατά πόσο θα εκριθεί).Τα λιπίδια Medium-Chain Triglycerides (MCTs) [23],τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα [24] τα μέταλλα όπως το γερμάνιο[25] το μαγνήσιο[26] [27] [28] [29] [30],το μαγγάνιο[31] [32] [33] [34] [35] [36],το Σελήνιο [37] [38] [39] [40],ο νευροδιαβιβαστής Gamma Aminobutyric Acid (GABA) [13] [41] [42],μερικές βιταμίνες όπως η βιταμίνη B6 [43] [44] [45] [46] [47],η βιταμίνη D[48] [49] [50] η βιταμίνη E[13] [51] [52] [53] τα βότανα όπως το μαύρο κύμινο [54],το Blue Vervain,το Brahmi [55] [56] [57] [58],το Chinese Thoroughwax[59],το Devil’s Claw [60] το Kava Kava[61] [62],το κορεάτικο Ginseng [63] [64],σαρσαπαρίλλα,ο βλαστός Rye Sprouts [65] το λαχανικό μελιτζάνα μπορεί χρησιμοποιηθεί να αντιμετωπιστεί η επιληψία( λόγω της ιδιότητα της Scoparone και Scopoletin οπού απενεργοποιούν τους σπασμούς που συσχετίζονται με την επιληψία) και η διατροφή της Κετογένεσης δίαιτας (Ketogenic Diet) (οπου προωθεί την αλκαλική ύφεσις αίματος(Acidosis)) [66] [67]

Η επιληψία στην ιστορία

Τα συμπτώματα της επιληψίας αναγνωρίζονται από πολύ νωρίς και δίδονται σε αυτά υπερφυσικές ερμηνείες. Οι πιο πρώιμες αναφορές σε επιληψία χρονολογούνται στη 2η χιλιετηρίδα π.Χ. στη Μεσοποταμία, όπου επιληπτικές αύρες, γενικευμένοι σπασμοί και άλλες όψεις αυτού που οι αρχαίοι ονόμαζαν ασθένεια της πτώσης (the falling disease), είχαν καταγραφεί με αξιοσημείωτα ακριβείς περιγραφές. Μία βαβυλωνιακή και μια ασσυριακή πήλινη πινακίδα, που εκτιμάται να έγιναν μεταξύ 1067 και 1046 π.Χ., θεωρούνται τα αρχαιότερα ιατρικά κείμενα για την επιληψία.[εκκρεμεί παραπομπή] Στην Κίνα διασώζεται το κλασικό κείμενο του Κίτρινου Αυτοκράτορα για την εσωτερική ιατρική, γραμμένο περίπου το 1000 π.Χ., το οποίο περιγράφει συμπτώματα της σχιζοφρένειας, της άνοιας και της επιληψίας.[εκκρεμεί παραπομπή]

Οι υπερφυσικές θεωρίες παρέμειναν κυρίαρχες για την αιτιολόγηση της παράξενης συμπεριφοράς και των νοητικών ασθενειών για πολλούς αιώνες. Ωστόσο μαζί με αυτές τις αντιλήψεις συνυπήρχαν στο περιθώριο και οι ορθολογιστικές, όπως των Ιπποκρατικών.

Η επιληψία στην Αρχαία Ελλάδα

Στην αρχαία Ελλάδα η επιληψία, ο σεληνιασμός, η ιερά νόσος, η Ηράκλεια νόσος, ο δαιμονισμός χρησιμοποιούνταν παράλληλα, άλλοτε με την ίδια και άλλοτε με διαφορετική ερμηνεία. Οι ονομασίες αυτές είχαν ως προέλευση είτε την αιτιολογία της επιληψίας (ιερά, σεληνιασμός και δαιμονισμός), είτε επειδή συσχετίζονταν με ένα πρόσωπο (Ηράκλεια). Ακόμα και αν άλλαζε η ερμηνεία της επιληψίας, δεν άλλαζε απαραίτητα και το όνομά της (όπως για παράδειγμα η χρήση του όρου «ιερά» από τους Ιπποκρατικούς).

Πρώιμες θεωρίες κατανόησης της επιληψίας: Η κατοχή από δαίμονες και η θεϊκή καταγωγή της ασθένειας

Όλοι όσοι θεωρούνταν «μη κανονικοί», είτε λόγω διανοητικής ασθένειας, νοητικής καθυστέρησης ή φυσικών παραμορφώσεων, αντιμετωπίζονταν με τον ίδιο τρόπο. Οι πρώιμες θεωρίες υπέθεταν ότι οι διανοητικές διαταραχές προκαλούνταν από την κατοχή του σώματος από κακό δαίμονα, και η κατάλληλη θεραπεία ήταν η εκδίωξη των δαιμόνων με διάφορα μέσα, που ποίκιλαν από αβλαβείς θεραπείες, όπως η έκθεση του ασθενούς σε διάφορα είδη μουσικής, έως επικίνδυνα και μερικές φορές θανάσιμα μέσα, όπως η απελευθέρωση των κακών πνευμάτων με τη διάτρηση του κρανίου. Η ασθένεια θεωρούταν ως μια δαιμονική δύναμη η οποία διαπερνούσε από έξω τον ασθενή με σκοπό να τον καταλάβει και, για θεραπεία, συνιστώνταν η αποβολή της ασθένειας/δαιμονικής δύναμης με τη βοήθεια εξαγνιστικού φαρμάκου.

Το σημαντικότερο κληροδότημα των προσωκρατικών στην Ιατρική, ήταν η αντίληψη της αποδέσμευσης της επιστήμης από το θαύμα. Παρ’ όλα αυτά, και μετέπειτα, παρά την ιπποκρατική λογική, η πεποίθηση ότι οι διανοητικά ασθενείς κατέχονταν από δαίμονες ήταν ευρέως διαδεδομένη. Η πίστη στην αποτελεσματικότητα των διαδικασιών μαγικού χαρακτήρα ή η πίστη στην ύπαρξη θεών-θεραπευτών είναι παρούσα στη λαϊκή σκέψη του αιώνα του Περικλή. Ξέρουμε πως στην Αθήνα του 4ου αι. π.Χ. υπήρχε αρκετή «μαγεία για όλους», και μάλιστα με την κυριολεκτική σημασία του όρου, όπως μαθαίνουμε από πρώτο χέρι για τους κατάδεσμους. Μια επιγραφή, ενσωματωμένη στην εκκλησία του Άγιο Τύχωνα στην Κύπρο, γράφει:

Στη λαϊκή σκέψη, τον αιώνα του Περικλή, όπως διαφαίνεται αλλά και επηρεάζεται από την δραματουργία του Αισχύλου, του Σοφοκλή και Ευριπίδη, οι θεοί στέλνουν και θεραπεύουν ασθένειες. Σε μερικές περιπτώσεις απέδιδαν την επιληψία στην παρθένο Άρτεμη. Μετά την κρίση σύστηναν στις έφηβες κοπέλες να κάνουν προσφορές (ενδύματα) στη θεά για να την ευχαριστήσουν, να την εξευμενίσουν και να προλάβουν κατά αυτό τον τρόπο την επανάληψή της. Επίσης οι θεραπευτές της μαγικο-θρησκευτικής ιατρικής επέβαλλαν απαγορεύσεις ανάλογες με των ορφικών και πυθαγόρειων κύκλων. Κατέφευγαν σε εξαγνισμούς(με τη βοήθεια αίματος) και επωδούς αλλά και σε απαγορεύσεις (όπως για παράδειγμα να μη φορούν μαύρο πανωφόρι ούτε δέρμα κατσίκας, να μη βάζουν το ένα πόδι πάνω στο άλλο, ούτε να σταυρώνουν τα χέρια τους)[εκκρεμεί παραπομπή]. Αλλά και απαγορεύσεις διαιτητικού επιπέδου επέβαλλαν, οι οποίες έφερναν ευεργετικά αποτελέσματα και τα οποία εκθειάζει και η επίσημη ιατρική[εκκρεμεί παραπομπή]. Όμως όλες αυτές οι απαγορεύσεις συσχετίζονταν με το θεϊκό χαρακτήρα του κακού. Η θρησκευτική ιατρική προέβαινε σε διακρίσεις των συμπτωμάτων σε αντιστοιχία με τη διάγνωση, ποιος θεός ευθυνόταν (η μητέρα των θεών, Κυβέλη, ο Ποσειδώνας, η Ενοδία Άρτεμη, ο Νόμιος Απόλλωνας, ο Άρης, ο Ερμής, η Εκάτη ή ορισμένοι ήρωες) .

Οι ιπποκρατιστές ιατροί δεν ήρθαν ποτέ σε σύγκρουση με τη θρησκεία των μεγάλων ιερών του Ασκληπιού.[εκκρεμεί παραπομπή] Η θρησκευτική ιατρική των μεγάλων ιερών παρουσίαζε άνθηση κατά τον 4ο αι. π.Χ. Μια περίπτωση επιληψίας μνημονεύεται στις στήλες έξω από το ιερό της Επιδαύρου, όπου θεραπεύτηκε με μαγική μέθοδο (με τη χρήση ράβδου) από τον Ασκληπιό. Ο ασθενής από το Άργος, έχοντας κοιμηθεί στο ιερό, είχε ένα όραμα. Του φάνηκε ότι ο Θεός ευρισκόμενος ακριβώς από πάνω του, πίεζε με το ραβδί του το στόμα του, τα ρουθούνια του και τα αυτιά του και ότι κατά αυτόν τον τρόπο θεραπεύτηκε.

Η Ιπποκρατική ερμηνεία της επιληψίας

Ο ορισμός της κατάστασης ως κλινική οντότητα γενικά, αποδίδεται στον Ιπποκράτη.[68] Υποστηρίζεται ότι ο Ιπποκράτης ήταν από τους πρώτους γιατρούς που τόνισε ότι η επιληψία είναι νόσος σαν τις άλλες και ότι δεν είχε τίποτε το θεϊκό, τίποτε το φανταστικό, τίποτε το τρομακτικό και μπορεί να αντιμετωπιστεί. Η Ιπποκρατική ιατρική βάζει ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της γνώσης και της πίστης. Επικρίνει σαφώς τις μαγικές μεθόδους ακόμη και στη θεραπεία των διανοητικών ασθενειών, για τις οποίες θεωρεί ότι έχουν βιολογικό θεμέλιο. Αγνοεί ή αρνείται κάθε ιδιαίτερη επέμβαση οποιασδήποτε θεότητας στην εξέλιξη της νόσου και κατ’ επέκταση και κάθε μαγική θεραπευτική η οποία πραγματοποιείτε με προσευχές, επωδούς και εξαγνισμούς.[69] Τα αίτια δεν είναι θεϊκά έτσι κάθε θεραπευτική που αποσκοπεί στον εξαγνισμό του αρρώστου ή στο να απαλύνει την οργή του θεού απορρίπτεται.

Ήδη ο Ιπποκράτης ο οποίος ονόμαζε την ασθένεια της επιληψίας ιερή, ήταν αυτός που επιχείρησε και τις πρώτες χειρουργικές επεμβάσεις σε αυτού του είδους τους ασθενείς.[70] Επίσης ο Ιπποκράτης επισημαίνει στο Περι Ιερής νούσου ότι η κατεύθυνση των ανέμων επηρεάζει πολύ στην ψυχική νόσο και κυρίως στην απότομη μεταβολή από νότιοι σε βόρειοι. [71] Πριν τον Ιπποκράτη, στην Ινδία, οι Atreya αναγνώρισαν ότι η κρίση είναι δυσλειτουργία του εγκεφάλου και όχι ένα υπερφυσικό γεγονός.[72] Ο Ιπποκράτης πρότεινε δίαιτα και κάποια βότανα. Δεν ξέρουμε ποια ήταν η αποτελεσματικότητα των φαρμάκων αυτών, αλλά σημασία έχει το γεγονός ότι έριξε το πέπλο του δαιμονισμού από την αρρώστια αυτή και την κατέστησε μία αρρώστια σαν τις άλλες.[73] Αυτές οι παθήσεις προέρχονται από τους Θεούς στον ίδιο βαθμό με τις άλλες και καμιά ασθένεια δεν είναι περισσότερο θεϊκή ,ούτε περισσότερο ανθρώπινη. “Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι οι άνθρωποι από άγνοια και κατάπληξη θεώρησαν τη φύση της και την προέλευσή της σαν κάτι το θεϊκό, γιατί είναι αλήθεια ότι δε μοιάζει σε τίποτα με τις άλλες αρρώστιες…” [74] Οι Στίγκα, Ανδρέου, Λουκοπούλου κα επισημαίνουν ότι αυτή η δημόσια ομολογία του Ιπποκράτη χρειάζεται μεγάλο θάρρος και έχει τεράστια σημασία για τη χρονική στιγμή που ειπώθηκε. Είναι η εποχή που ο Σωκράτης καταδικάστηκε να πιει το κώνειο γιατί εισήγε “καινά δαιμόνια” και οι Αθηναίοι ναύαρχοι, οι νικητές της ναυμαχίας των Αργινουσών (406 π.Χ.), καταδικάστηκαν σε θάνατο, γιατί δεν συνέλεξαν τους νεκρούς από τη θάλασσα.

Στην Ιπποκράτειο Συλλογή γίνονται χαρακτηριστικές αναφορές σε ασθένειες του παιδιού. Για την επιληψία αφιερώνεται ιδιαίτερο έργο με τίτλο Περί ιερής νόσου. Η αιτία της νόσου αποδίδεται σε οργανική βλάβη του εγκεφάλου και δεν έχει θεία προέλευση. Μάλιστα, για ενίσχυση της άποψης αυτής αναφέρονται σχετικές παρατηρήσεις σε ανατομές εγκεφάλων αιγών.[75] Ο ιπποκρατιστής συγγραφέας κάνει κριτική σε αυτούς που ιεροποίησαν την ασθένεια και έδωσαν την εντύπωση πως αυτή η ασθένεια είναι ιερή, για να αποφύγουν την αποκάλυψη κάποια μέρα της ολοκληρωτικής άγνοιάς τους[εκκρεμεί παραπομπή]. Αυτή η μαρτυρία, επισημαίνει ο Jacques Jouanna, είναι η πρώτη στην παγκόσμια ιστορία των ιδεών κατά την οποία η ορθολογική ιατρική αντιτίθεται και αντιδιαστέλλεται στη μαγικο-θρησκευτική ιατρική[76]. Στο προοίμιο του περί Ιερής Νόσου δοκιμίου, ο συγγραφέας σπεύδει να δηλώσει: καμιά σχέση δεν έχει η αρρώστια με παρέμβαση θεότητας, οφείλεται σε ανωμαλία της φυσιολογίας του σώματος[77] και η μελέτη των συμπτωμάτων της ιερής νόσου – της επιληψίας – αυτή μόνη μπορεί να μας βοηθήσει στη γνωμοδότηση για θεραπεία «αίτιος (της νόσου της επιληψίας) ο εγκέφαλος». Άρα, εκεί πρέπει να επιδιώξουμε βελτίωση λειτουργίας και θεραπεία. Η υποτιθέμενη θεία καταγωγή της οφείλεται στην απειρία του ανθρώπου.[78]

Παρ’ όλες τις διαφορετικές απόψεις για τις αιτίες της επιληψίας στα ιπποκρατικά κείμενα, το ορθολογικό πνεύμα παραμένει το ίδιο: διαταραχές της φυσιολογίας, οι οποίες οφείλονται σε φυσικά αίτια.[79] Περαιτέρω σημαντικές πρόοδοι, σε αυτή την κατεύθυνση, βασιζόμενες σε παρατηρήσεις των κρίσεων, καθυστέρησαν περισσότερο από 2.000 χρόνια, μέχρι τον 19ο αι., με τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα του Hughlings Jackson.[80]

Στην αρχαία Σπάρτη, η αξία των αντρών κρινόταν από την ικανότητά τους στον πόλεμο, από τη χρησιμότητά τους δηλαδή στη συγκεκριμένη κοινωνία. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι γυναίκες έπλεναν τα νεογνά όχι με νερό, αλλά με κρασί, βάζοντας σε δοκιμασία την κράση τους. Θεωρείτο ότι τα επιληπτικά (χρησιμοποιεί τον όρο επιληπτικά αντί με ιερά νόσο) και τα άρρωστα καταλαμβάνονταν από σπασμούς εξαιτίας του ανέρωτου κρασιού και πέθαιναν, ενώ τα υγιή μάλλον δυνάμωναν και σκληραγωγούνταν.[81] Η πρακτική αυτή είναι ένδειξη της αντίληψης για τη βιολογική αιτία της επιληψίας αλλά και της σημασίας για τους Σπαρτιάτες του υγιούς σώματος. Δεν ήταν αναγκαίο να υπήρχε μια υπερφυσική-δαιμονική αιτία για να απορρίψουν το άτομο, απλά το νεογνό δε θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τον κοινωνικό του ρόλο: «ως ουτ’ αυτώ ζην άμεινον ούτε τη πόλει».[82]

Υποσημειώσεις

  1. ↑ Barbeau, A. Zinc, taurine and epilepsy. Archives of Neurology. 30:52, 1974.
  2. ↑ El Idrissi, A., et al. Prevention of epileptic seizures by taurine. Adv Exp Med Biol. 526:515-525, 2003.
  3. ↑ Huxtable, R., et al. The prolonged anticonvulsant action of taurine on genetically determined seizure susceptibility. Canadian Journal of Neurol Sci. 5(2):215-221, 1978.
  4. ↑ Mantovani, J., et al. Effects of taurine on seizures and growth hormone release in epileptic patients. Archives of Neurology. 35:672, 1979.
  5. ↑ Maurizi, C. Could supplementary dietary tryptophan and taurine prevent epileptic seizures? Med Hypotheses. 18:411-415, 1985.
  6. ↑ Sturman, J. Taurine in nutrition. Comprehen. Therapy. 3:64, 1977.
  7. ↑ van Gelder, N.M., et al. Taurine treatment of spontaneous chronic epilepsy in a cat. Epilepsia. 18(1):45-54, 1977.
  8. ↑ Monograph: Taurine. Alternative Medicine Review. 6(1), 2001.
  9. ↑ The Directory of Life Extension Supplements. Life Extension Media, Florida, USA. 2000:44.
  10. ↑ Roach, E. S., et al. N,N-dimethylglycine for epilepsy. Letter to the Editor. New England Journal of Medicine. 307:1081-1082, 1982.
  11. ↑ Freed, W. J. N,N-dimethylglycine, betaine and seizures. Letter to the Editor. Arch Neurol. 41(11):1129-1130, 1984.
  12. ↑ Seizures, vitamin B6, DMG and sudden speech autism. Res Rev Intl. 10(2):1, 1996.
  13. ↑ 13,0 13,1 13,2 Dean, W. Controlling seizures: a nutritional approach. Vitamin Research News. 14(9):13-16, 2000.
  14. ↑ Bazil, C. W., et al. Patients with intractable epilepsy have low melatonin, which increases following seizures. Journal of Neurology. 55(11):1746-1748, 2000.
  15. ↑ Birdsall, T. C. The biological effects and clinical uses of the pineal hormone melatonin. Alt Med Rev. 1(2):94-102, 1996.
  16. ↑ Chung, S. Y., et al. Melatonin attenuates kainic acid-induced hippocampal neurodegeneration and oxidative stress through microglial inhibition. Journal of Pineal Research. 34(2):95-102, 2003.
  17. ↑ Gupta, Y. K., et al. Modulation of antiepileptic effect of phenytoin and carbamazepine by melatonin in mice. Methods Find Exp Clin Pharmacol. 26(2):99-102, 2004.
  18. ↑ Gupta, M., et al. Add-on melatonin improves quality of life in epileptic children on valproate monotherapy: a randomized, double-blind, placebo-controlled trial. Epilepsy Behav. 5(3):316-321, 2004.
  19. ↑ Gupta, M., et al. A randomized, double-blind, placebo controlled trial of melatonin add-on therapy in epileptic children on valproate monotherapy: effect on glutathione peroxidase and glutathione reductase enzymes. Br J Clin Pharmacol. 58(5):542-547, 2004.
  20. ↑ Saracz, J., et al. [Effect of melatonin on intractable epilepsies.] Orv Hetil. 145(51):2583-2587, 2004.
  21. ↑ Reiter, Russel J. & Robinson, Jo. Melatonin. Bantam Books, New York, USA. 1996:290-292.
  22. ↑ Burch, JB; Reif, JS; Yost, MG (2008 Jun 13). «Geomagnetic activity and human melatonin metabolite excretion.». Neuroscience letters 438 (1): 76-9. doi:10.1016/j.neulet.2008.04.031. PMID 18472329.
  23. ↑ Sills, M. A., et al. The medium chain triglyceride diet and intractable epilepsy. Arch Dis Childhood. 61:1168-1172, 1986.
  24. ↑ Yuen, A. W., et al. Omega-3 fatty acid supplementation in patients with chronic epilepsy: A randomized trial. Epilepsy Behav. 2005.
  25. ↑ Erdmann, R. Minerals: The Metabolic Miracle Workers. Century Hutchinson Ltd., London, UK. 1988:116.
  26. ↑ Benga, I., et al. Plasma and cerebrospinal fluid concentrations of magnesium in epileptic children. J Neurol Sci. 67(1):29-34, 1985.
  27. ↑ Gorges, L. F., et al. Effect of magnesium on epileptic foci. Epilepsia. 19(1):81-91, 1978.
  28. ↑ Jooste, P. L., et al. Epileptic-type convulsions and magnesium deficiency. Aviat Space Environ Med. 50(7):734-735, 1979.
  29. ↑ Braverman, Eric R. The Healing Nutrients Within. Keats Publishing, New Canaan, Connecticut, USA. 1997:276.
  30. ↑ South, J. Magnesium – the underappreciated mineral of life. Part 1. Vitamin Research News. September 1997.
  31. ↑ Akram, M., et al. What is the clinical significance of reduced manganese and zinc levels in treated epileptic patients? Med J Aust. 151(2):113, 1989.
  32. ↑ Carl, E. G., et al. Association of low blood manganese concentrations with epilepsy. Neurology. 36(12):1584-1587, 1986.
  33. ↑ Hurley, L. S., et al. Influence of manganese on susceptibility of rats to convulsions. Am J Physiol. 204:493-496, 1963.
  34. ↑ Papavasilou, P. S., et al. Seizure disorders and trace metals: Manganese tissue levels in treated epileptics. Neurology. 29(11):1466, 1979.
  35. ↑ Sampson, P. Low manganese levels may trigger epilepsy. Journal of the American Medical Association. 238:1805, 1977.
  36. ↑ Only trace minerals. Life Extension. 6(7), 2000.
  37. ↑ Brauer, A. U., et al. Molecular actions of selenium in the brain: neuroprotective mechanisms of an essential trace element. Rev Neurosci. 15(1):19-32, 2004.
  38. ↑ Ramaekers, V., et al. Selenium deficiency triggering intractible seizures. Neuropediatrics. 25(4):217-223, 1994.
  39. ↑ Rayman, M. P. The importance of selenium to human health. Lancet. 356(9225):233-241, 2000.
  40. ↑ Weber, G. F., et al. Glutathione peroxidase deficiency and childhood seizures. Lancet. 337(8755):1443-1444, 1991.
  41. ↑ During, M. J., et al. Extracellular hippocampal glutamate and spontaneous seizure in the conscious human brain. Lancet. 341(8861):1607-1610, 1993.
  42. ↑ Lansley, S. M. The role of neurotransmitter amino acids in seizure severity and experience in the genetically epilepsy-prone rat. Brain Research. 560(1-2):63-70, 1991.
  43. ↑ Bankier, A., et al. Pyridoxine dependent seizures: A wider clinical spectrum. Arch Dis Child. 58(6):415-418, 1983.
  44. ↑ Dakshinamurti, K., et al. Neuroprotective actions of pyridoxine. Biochim Biophys Acta. 647(1-2):225-229, 2003.
  45. ↑ Goutieres, F., et al. Atypical presentations of pyridoxine dependent seizures: a treatable cause of intractable epilepsy in infants. Annals of Neurology. 17(2):117-120, 1985.
  46. ↑ Wang, H. S., et al. Pyridoxal phosphate is better than pyridoxine for controlling idiopathic intractable epilepsy. Arch Dis Child. 90(5):512-515, 2005.
  47. ↑ Haas, Elson M. Staying Healthy with Nutrition. Celestial Arts, Berkeley, California, USA. 1992:124.
  48. ↑ Christiansen, C., et al. “Anticonvulsant action” of vitamin D in epileptic patients? A controlled pilot study. British Medical Journal. 2(913):258-259, 1974.
  49. ↑ Johnson, G. H., et al. Seizures as the presenting feature of rickets in an infant. Medical Journal of Australia. 178(9):467, 2003.
  50. ↑ Vasquez, A., et al. The clinical importance of vitamin D (cholecalciferol): a paradigm shift with implications for all healthcare providers. Alternative Therapies . 10(5):28-38, 2004.
  51. ↑ Levy, S. L. An evaluation of the anticonvulsant effects of vitamin E. Epilepsy Research. 6(1):12-17, 1990.
  52. ↑ Levy, S. L. The anticonvulsant effects of vitamin E: a further evaluation. Can Jrnl Neurosci. 19:201-203, 1992.
  53. ↑ Murray, Michael T. The Encyclopedia of Nutritional Supplements: the essential guide for improving your health naturally. Prima Publishing, Rocklin, California, USA. 1996:48.
  54. ↑ Hosseinzadeh, H., et al. Anticonvulsant effects of thymoquinone, the major constituent of Nigella sativa seeds, in mice. Phytomedicine. 11(1):56-64, 2004.
  55. ↑ Stough, C., et al. The chronic effects of an extract of Bacopa monniera (Brahmi) on cognitive function in healthy human subjects. Psychopharmacology. 2001.
  56. ↑ Monograph: Bacopa monniera. Alternative Medicine Review. 9(1):79-85, 2004.
  57. ↑ Bitomsky, M. Herbs falling into favor down under. Life Extension. 6(3):40-46, 2000.
  58. ↑ Block, W. Revitalize your intellect: introducing Bacopa vitality, a new memory function enhancer. Life Enhancement. March 2000: 4-10.
  59. ↑ Xie, W., et al. [Effect of saikosaponins on epileptic seizure and EEG in pentetrazole-induced chronic kindling rats.] Nan Fang Yi Ke Da Xue Xue Bao. 26(2):177-180, 2006.
  60. ↑ Mahomed, I. M., et al. Anticonvulsant activity of Harpagophytum procumbens DC [Pedaliaceae] secondary root aqueous extract in mice. Brain Res Bull. 69(1):57-62, 2006.
  61. ↑ Monograph: Piper methysticum (kava kava). Alt Med Rev. 3(6):458-460, 1998.
  62. ↑ Dean, W. Kava kava: a safe, effective, legal alternative to GHB? Vitamin Research News. 16(6), 2000.
  63. ↑ Gupta, Y. K., et al. Antiepileptic activity of Panax ginseng against pentylenetetrazole induced kindling in rats. Indian J Physiol Pharmacol. 45(4):502-506, 2002.
  64. ↑ Kim, S., et al. Ginsenosides inhibit NMDA receptor-mediated epileptic discharges in cultured hippocampal zim:///I/De_zielenvisserij_-_Fishing_for_souls_(Adriaen_Pietersz._van_de_Venne).jpgneurons. Arch Pharm Res. 27(5):524-530, 2004.
  65. ↑ Rudov, D., Schumacher Pharmaceuticals Pty. Ltd. Re: Epilepsy. 1st October, 2002.
  66. ↑ Barborha, C. J. Ketogenic diet treatment of epilepsy in adults. Journal of the American Medical Association. 91:73-78, 1928.
  67. ↑ Barborha, C. J. Epilepsy in adults: Results of treatment by ketogenic diet in one hundred cases. Arch Neurol Psych. 23:904-914, 1930.
  68. ↑ John Oxbury “epilepsy” The Oxford Companion to the Mind. Richard L. Gregory. , ό.π
  69. ↑ Jacques Jouanna, Ιπποκράτης, (σ. 235), ό.π

Was this article helpful?

Related Articles

Leave A Comment?