Η αναθεωρημένη ταξινόμηση των όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος

Ιωάννης Μαυρουδής, "Η αναθεωρημένη ταξινόμηση των όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος," Γνωσιακή Βάση Νευρολογίας, Σεπτέμβριος 1, 2017, https://myneurology.eu/archives/2295.

Η ταξινόμηση των όγκων του ΚΝΣ βασίζεται εδώ και έναν αιώνα περίπου στα ιστολογικά χαρακτηριστικά και τον βαθμό διαφοροποίησης τους και αναπτύχθηκε μετά από μελέτες υπό το οπτικό μικροσκόπιο σε τομές αιματοξυλίνης-εωσίνης, σε ανοσοϊστοχημικές χρώσεις και υπό το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Πολλαπλές μελέτες ωστόσο των τελευταίων δύο δεκαετιών έχουν καταδείξει τον σημαντικό ρόλο της γενετικής, οδηγώντας ουσιαστικά στην αναθεωρημένη ταξινόμηση του 2016 η οποία πέραν των προαναφερθέντων χαρακτηριστικών λαμβάνει υπόψιν και το γενετικό προφίλ του όγκου..

IDH1/2

Μεταλλάξεις του γονιδίου της ισοκιτρικής δεϋδρογενάσης 1 και 2 περιγράφηκαν αρχικά το 2009 σε μεγάλο ποσοστό χαμηλής και δευτερευόντως σε υψηλής κακοήθειας γλοιωμάτων. Οι μεταλλάξεις αυτές φαίνεται πως συμβάνουν κατά τα πρώτα στάδια της γλοιοματογέννεσης και τροποποιούν την λειτουργία ενζύμων, παράγοντας 2-υδροξυγλουταρικό, το οποίο αποτελεί πιθανό ογκομεταβολήτη και καταστέλωντας την παραγωγή NADPH. Οι μεταλλάξεις IDH1/2 είναι ογκογόνες και φαίνεται πως σχετίζονται και με την μεθυλίωση των γλοιωμάτων. Γλοιώματα με μεταλλάξεις IDH1/2 έχουν γενικότερα καλύτερη πρόγνωση και μικρότερη πιθανότητα υποτροπής, ή επιδείνωσης του βαθμού κακοήθειάς τους.

1p/19q codeletion

Η συνδυασμένη απώλεια του βραχέος σκέλους του χρωμοσώματος 1 και του μακρού σκέλους του 19ου χρωμοσώματος, παρατηρείται στην πλειονότητα των ολιγοδενδρογλοιωμάτων, καθώς και σε σημαντικό αριθμό ολιγοαστροκυττωμάτων και αναπλαστικών ολιγοαστροκυττωμάτων και αποτελεί σημαντικό προγνωστικό δείκτη για την απάντηση στην χημειοθεραπεία και την ακτινοθεραπεία, καθώς έχει συνδεθεί με καλύτερη πρόγνωση.

MGMT methylation

Η μεθυλίωση του γονιδίου Ο6-μεθυλγουανίνο-DNA-μεθυλτρανσφεράσης έχει αποδειχθεί πως διαδραματίζει ουσιώδη προγνωστικό παράγοντα για την απάντηση στην ακτινοθεραπεία των πολύμορφων γλοιοβλαστωμάτων. Μεθυλίωση του MGMT γονιδίου ανευρίσκεται στο 35-35% των υψηλής κακοήθειας (βαθμού ΙΙΙ, IV) και στο 80% των χαμηλής κακοήθειας (βαθμού Ι, ΙΙ) γλοιωμάτων και συνδέεται με καλύτερη πρόγνωση.

ATRX mutation/loss

Η απώλεια ή μετάλλαξη του γονιδίου που συνδέεται με το σύνδρομο α-θαλασαιμίας/νοητικής υστέρησης έχει επίσης περιγραφεί κυρίως σε υψηλής κακοήθειας γλοιώματα και σχετίζεται με καλύτερη πρόγνωση.

Γενικές αρχές – προκλήσεις

Ο συνδυασμός φαινοτυπικών και γονοτυπικών παραμέτρων για την ταξινόμηση των όγκων του ΚΝΣ εισάγει ουσιαστικά ένα επιπλέον επίπεδο αντικειμενικότητας, το οποίο έλλειπε από τις προηγούμενες ταξινομήσεις, ελπίζοντας σε ακριβέστερες, αντικειμενικότερες και βιολογικά ομογενοποιημένες διαγνώσεις και ως εκ τούτου στην καλύτερη αντιμετώπιση και κατά το δυνατό βέλτιστο και εξατομικευμένο θεραπευτικό πλάνο.

Στις περιπτώσεις που ο γονότυπος έρχεται σε αντίθεση με τον ιστολογικό φαινότυπο, η διάγνωση πλέον τίθεται βάσει του πρώτου, π.χ. ένα διάχυτο γλοίωμα το οποίο ιστολογικό ομοιάζει προς αστροκύττωμα, αλλά χαρακτηρίζεται από μετάλλαξη του γονιδίου IDH και συνέλλειψη 1p/19q ταξινομείται ώς ολιγοδενδρογλοίωμα, ενώ ένα γλοίωμα με ιστολογικό φαινότυπο ολιγοδενδρογλοιώματος και μεταλλάξεις IDH, ATRX και TP53 χαρακτηρίζεται πλέον ώς αστροκύττωμα.

Σύμφωνα με την αναθεωρημένη ταξινόμηση, οι όγκοι του ΚΝΣ πρέπει πλέον να χαρακτηρίζονται από την ιστοπαθολογική εικόνα, ακολουθούμενη από το γενετικό προφίλ και στην συνέχεια όποιαδήποτε επιπλέον στοιχεία, π.χ. διάχυτο αστροκύττωμα, θετικό για μεταλλάξεις IDH, ή ολιγοδενδρογλοίωμα, θετικό για μεταλλάξεις IDH και με συνέλλειψη 1p/19q. Στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν μεταλλάξεις, εισάγεται ο χαρακτηρισμός «άγριος τύπος», ή μη-μεταλλαγμένος, ενώ στις περιπτώσεις που δεν είναι δυνατή η πραγματοποίηση του γενετικού ελέγχου, εισάγεται ο χαρακτηρισμός NOS, ή μη άλλως ταξινομούμενος. Τέλος προστίθεται ο βαθμός κακοήθειας σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO grade I-IV).

Διάχυτα αστρογλοιώματα

Ενώ στο παρελθόν όλα τα αστροκυττώματα ταξινομούνταν στην ίδια κατηγορία, πλέον βάσει της ιστολογικής εικόνας, της βιολογικής συμπεριφοράς και τον γονότυπο, όλα τα διάχτυα γλοιώματα ταξινομούνται στην ίδια ομάδα. Τα διάχυτα γλοιώματα, μεταξύ των οποίων τα διάχυτα αστροκυττώματα βαθμού ΙΙ και ΙΙΙ κατά WHO, τα διάχυτα ολιγοδενδρογλοιώματα βαθμού ΙΙ και ΙΙ, τα βαθμού IV γλοιωβλαστώματα και κάποια γλοιώματα της παιδικής ηλικίας ταξινομούνται στην κατηγορία των διάχυτων γλοιωμάτων, διαχωρίζοντας έτσι τα καλώς περιγεγραμμένα αστροκυττώματα, τα αστροκυττώματα που δεν έχουν μεταλλάξεις των IDH γονιδίων και αυτά που έχουν συχνά μεταβολές του BRAF. Ουσιαστικά πρόκειται για αναγνώριση των κοινών βιολογικών χαρακτηριστικών που φέρουν τα διάχυτα γλοιώματα, π.χ. τα διάχυτα αστροκυττώματα έχουν περισσότερα νοσολογικά κοινά χαρακτηριστικά με τα διάχυτα ολιγοδενδρογλοιώματα, από ότι με τα πιλοκυτταρικά αστροκυττώματα.

Τα διάχυτα και αναπλαστικά αστροκυττώματα, επιπλέον κατηγοριοποιούνται ώς IDH μεταλλαγμένα, IDH άγριος τύπος και NOS. Αξίζει να σημιωθεί πως ο άγριος τύπος είναι γενικά σπάνιος. Άν και θεωρείται πως οι μεταλλάξεις IDH αποτελούν σημαντικό προγνωστικό δείκτη, υπάρχουν πρόσφατες μελέτες που αμφισβητούν την σημαντικότητά τους. Επιπλέον δύο τύποι διάχυτων αστροκυττωμάτων έχουν διαγραφεί από την αναθεωρημένη ταξινόμηση, πρόκειται για το πρωτοπλασματικό αστροκύττωμα και το ινιδώδες αστροκύττωμα, επομένως μόνο το γεμιστοκυτταρικό αστροκύττωμα, αποτελεί πλέον διακριτό τύπο διάχυτου αστροκυττώματος, θετικό για μεταλλάξεις των IDH γονιδίων.

Η γλοιωμάτωση εγκεφάλου (gliomatosis cerebri) έχει επίσης διαγραφεί από την αναθεωρημένη ταξινόμηση των όγκων, καθώς δεν θεωρείται πλέον διακριτή οντότητα, αλλά αποτελεί τύπο ανάπτυξης διαφόρων γλοιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των IDH μεταλλαγμένων αστροκυττωμάτων και ολιγοδενδρογλοιωμάτων και άγριου τύπου γλοιοβλαστωμάτων. Επομένως διάχυτη διήθηση τριών, ή περισσοτέρων λοβών του εγκεφάλου, συχνά αμφοτερόπλευρη, αποτελεί πλέον τρόπο ανάπτυξης διαφόρων γλοιωμάτων, η βιολογική βάση του τύπου αυτού ωστόσο δεν έχει ακόμη πλήρως ακοσαφηνιστεί.

Γλοιοβλαστώματα

Τα γλοιοβλαστώματα σύμφωνα με την αναθεωρημένη ταξινόμηση, κατηγοριοποιούνται σε, γλοιοβλαστώματα IDH άγριος τύπος (90%), που ανταποκρίνονται συχνά στα κλινικώς οριζόμενα πρωτογενή, ή de novo γλοιοβλαστώματα και εμφανίζονται κατά κύριο λόγο σε άτομα ηλικίας μεγαλύτερης από τα 55 έτη, γλοιοβλαστώματα IDH μεταλλαγμένα (10%), που ανταποκρίνονται στα δευτερογενή γλοιοβλαστώματα και εμφανίζονται σε νεότερους ασθενείς με ιστορικό χαμηλότερης κακοήθειας γλοιώματος και τέλος γλοιοβλαστώματα, NOS, ή μη άλλως ταξινομούμενα, όπου δεν είναι δυνατόν να ταυτοποιηθεί το γενετικό προφίλ των IDH γονιδίων. Επιπλέον έχει προστεθεί ένας νέος τύπος γλοιοβλαστώματος, το επιθηλιοειδές γλοιοβλάστωμα, το οποίο ουσιαστικά συνδέει το γιγαντοκυτταρικό γλοιοβλάστωμα και το γλοιοσάρκωμα κάτω από την κατηγορία των γλοιοβλαστωμάτος αρνητικών για μεταλλάξεις των γονιδίων IDH. Τα επιθηλιοειδή γλοιοβλαστώματα χαρακτηρίζονται από ευμεγέθη επιθηλιοειδή κύτταρα με άφθονο εοσινοφιλικό κυτταρόπλασμα, φυσαλιδώδη χρωματίνη και μεγάλο πυρηνίσκο και αραιά ραβδοειδή κύτταρα, εμφανίζονται συνήθως στην παιδική ηλικία, ή την νεαρή ενήλικο ζωή και εμφανίζονται τυπικά επιφανειακώς, ενώ συχνά φέρουν μεταλλάξεις BRAF V600E. Τα ραβδοειδή γλοιοβλαστώματα είναι δυνατόν να διακριθούν από τα επιθηλιοειδή βάσει της απώλειας έκφρασης του INI1. Τα επιθηλιοειδή γλοιοβλαστώματα, χωρίς IDH μεταλλάξεις, είναι δυνατόν να μη φέρουν τα μοριακά χαρακτηριστικά των IDH μη μεταλλαγμένων γλοιοβλαστωμάτων, όπως είναι η ενίσυχη του EGFR και η απώλεια του χρωμοσώματος 10 και να φέρουν απλή έλλειψη του ODZ3, οπότε και έχουν πιθανόν καλύτερη πρόγνωση και συχνά επιδεικνύουν χαρακτηριστικά όμοια προς τα πλειομορφικά αστροκυττώματα.

Το γλοιοβλάστωμα με πρωτόγονα νευρωνικά στοιχεία έχει επιπλέον προστεθεί ώς ιστολογικός τύπος γλοιοβλαστώματος. Ο τύπος αυτός παλαιότερα αναφέρονταν ώς γλοιοβλάστωμα με PNET-like στοιχεία και συχνά αποτελείται από διαφόρων βαθμών κακοήθειας αστροκύττωμα, ή σπάνια ολιγοδενδρογλοίωμα, το οποίο φέρει καλώς περιγεγραμμένα οζίδια με πρωτόγονα κύτταρα που επιδεικνύουν νευρωνικά χαρακτηριστικά (ροζέτες Homer Wright, θετικά ώς προς την συναπτοφυσίνη και μη έκφραση της όξινης πρωτεΐνης της νευρογλοίας) και κάποιες φορές ενίσχυση MYC, ή MYCN. Οι όγκοι αυτοί έχουν την τάση να διηθούν το εγκεφαλονωτιαίο υγρό και εμφανίζονται κατά 25% σε ασθενείς με ιστορικό χαμηλής κακοήθειας γλοιώματος.

Το μικροκυτταρικό γλοιοβλάστωμα/αστροκύττωμα και το γλοιοβλάστωμα/αστροκύττωμα κοκκιωδών κυττάρων, παραμένουν ώς είχαν. Το πρώτο χαρακτηρίζεται από ομοιόμορφες ομάδες μικρού μεγέθους νεοπλασματικών κυττάρων που θυμίζουν ολιγοδενδρογλοίωμα και συχνά επιδεικνύουν ενίσχυση του EGFR, ενώ το δεύτερο χαρακτηρίζεται από κοκκιώδη κύτταρα τα οποία ομοιάζουν προς μακροφάγα, πλούσια σε λυσοσώματα. Και στις δύο περιπτώσεις, η πρόγνωση είναι σχετικά φτωχή, ακόμη και χωρίς την παρουσία μικροαγγειακής διήθησης, ή νέκρωσης.

Ολιγονεδρογλοιώματα

Η διάγνωση του ολιγοδενδρογλοιώματος απαιτεί την παρουσία τόσο μεταλλάξεων των γονιδίων IDH, όσο και συνέλλειψης 1p/19q. Στην περίπτωση που δεν είναι δυνατός ο καθορισμός του γονοτύπου IDH, ή/και 1p/19q, ταξινομείται ως NOS. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή για τον αποκλεισμό γλοιωμάτων με παρόμοια ιστολογικά χαρακτηριστικά, όπως είναι το πιλοκυτταρικό αστροκύττωμα, ο δυσεμβρυοπλαστικός νευροεπιθηλιακός όγκος και το επενδύμωμα καθαρών κυττάρων.

Ολιγοαστροκυττώματα

Η διάγνωση των ολιγοαστροκυττωμάτων γενικότερα πλέον να τίθεται με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς όπως έχει αποδειχθεί από γενετικούς ελέγχους η πλειονότητα των όγκων που χαρακτηρίζονται ως ολιγοαστροκυττώματα, είναι ουσιαστικά αστροκυττώματα, ή ολιγοδενδρογλοιώματα. Τα ολιγοαστροκυττώματα βαθμού ΙΙ και αν αναπλαστικά ολιγοαστροκυττώματα βαθμού ΙΙΙ, πρέπει να ταξινομούνται ως NOS εάν δεν είναι δυνατός ο γενετικός έλεγχος.

Διάχυτα γλοιώματα της παιδικής ηλικίας

Στο παρελθόν τα διάχυτα γλοιώματα της παιδικής ηλικίας ταξινομούνταν παράλληλα με τους αντίστοιχους τύπους των ενηλίκων, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν οι σημαντικές διαφορές ώς προς την βιολογική συμπεριφορά τους. Πλέον αναγνωρίζεται η ομάδα των γλοιωμάτων που χαρακτηρίζονται από μεταλλάξεις K27M των ιστονών Η3 του γονιδίου H3F3A, ή σπανιότερα του γονιδίου HIST1H3B, διάχυτο μοτίβο ανάπτυξης και εντόπιση στη μέση γραμμή. Γλοιώματα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά ταξινομούνται πλέον ώς διάχυτα γλοιώματα της μέσης γραμμής με μεταλλάξεις H3 K27M και συμπεριλαμβάνουν τα παλαιότερα χαρακτηριζόμενα διάχυτα εγγενή γεφυρικά γλοιώματα.

Άλλα αστροκυττώματα

Το αναπλαστικό πλειομορφικό ξανθοαστροκύττωμα, WHO grade III, έχει προστεθεί πλέον ώς διακριτή οντότητα και η διάγνωσή του απαιτεί 5, ή περισσότερες μιτώσεις ανά 10 πεδία υψηλής μεγέθυνσης και πιθανή παρουσία νέκρωσης, χωρίς ο ρόλος της τελευταίας να είναι σαφής απουσία αυξημένης μιτωτικής δραστηριότητας.

Η ταξινόμηση του πιλομυξοειδούς αστροκυττώματος έχει επίσης τροποποιηθεί. Ενώ παλαιότερα ταξινομούνταν αυτόματα ώς βαθμού ΙΙ κατά WHO, πρόσφατες μελέτες έχει δείξει πως τα γλοιώματα αυτά φέρουν αλληλοκαλυπτόμενα ιστολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά με τα πιλοκυτταρικά αστροκυττώματα, συνιστάται επομένως η ταξινόμησή τους ως βαθμού Ι, μέχρι να υπάρχουν επιπλέον στοιχεία.

Επενδυμώματα

Η ταξινόμηση των επενδυμωμάτων σύμφωνα με την βαθμονόμηση του WHO είναι αρκετά δύσκολη, ωστόσο σύντομα αναμένεται να προκύψουν δεδομένα που θα οδηγήσουν σε ένα νέο σχήμα ταξινόμησης. Εν τω μεταξύ ένας νέος γενετικός υποτύπος έχει αναγνωριστεί, το επενδύμωμα RELA-fusion positive, το οποίο αποτελεί τον συχνότερο τύπο υπερσκηνιδίων όγκων του ΚΝΣ στην παιδική ηλικία.

Νευρωνικοί και μεικτοί νευρωνικοί-νευρογλοιακοί όγκοι

Η προσφάτως αναγνωρισμένη οντότητα των διάχυτων λεπτομηνιγγικών γλοιονευρωνικών όγκων, αποτελεί ουσιαστικά τον γνωστό ολιγοδενδρογλοιακόμορφο λεπτομηνιγγικό όγκο της παιδικής ηλικίας. Οι όγκοι αυτοί εμφανίζονται ως διάχυτες λεπτομηνιγγικές μάζες, με η χωρίς παρεγχυματικό στοιχείο (συνηθέστερο στον νωτιαίο μυελό), είναι συχνότεροι στην παιδική και εφηβική ηλικία και ιστολογικά χαρακτηρίζονται από ένα μονομορφικό γλοιοκυτταρικό πληθυσμό καθαρών κυττάρων και ομοιάζουν προς ολιγοδενδρογλοιώματα, εκφράζουν ωστόσο θετικότητα ως προς την συναπτοφυσίνη, την πρωτεϊνη S-100 και την OLIG2. Οι μεταλλάξεις των γονιδίων IDH απουσιάζουν, ενώ είναι συχνή η απώλεια του βραχέος σκέλους του χρωμοσώματος 1, με/ή χωρίς την συνέλλειψη του μακρού σκέλους του χρωμοσώματος 19. Η πρόγνωση ποικίλει, με την πλειονότητα των όγκων αυτών να εμφανίζουν βραδεία ανάπτυξη, προκαλούν ωστόσο λόγω της εντόπισής τους συχνά υδροκέφαλο. Το πολυοζώδες και κενοτοπιώδες ιστολογικό πρότυπο έχει επίσης εισαχθεί και χαρακτηρίζεται από πολλαπλά οζίδια όγκου με εμφανή κενοτοπίωση, ενώ τα νεοπλασματικά κύτταρα εμφανίζουν γλοιϊκή, ή/και νευρωνική διαφοροποίηση, ενώ η βιολογική τους συμπεριφορά δεν είναι προς το παρόν πλήρως κατανοητή.

Μυελοβλαστώματα

Η ταξινόμηση των μυελοβλαστωμάτων αποτέλεσε μία πραγματική πρόκληση και ως εκ τούτου αποφασίστηκε η διατήρηση των υπαρχόντων ιστολογικών οντοτήτων και επιπλέον προστέθηκε η γενετική-μοριακή ταξινόμηση η οποία περιλαμβάνει τις εξής ομάδες: τα WNT-ενεργοποιημένα, τα SHH ενεργοποιημένα και τις ομάδες 3 και 4.  Μεταξύ των παραπάνω ομάδων υφίστανται σημαντικές διαφορές ως προς την πρόγνωση και την θεραπευτική αντιμετώπιση. Η τελική διάγνωση αποτελεί ουσιαστικά ένα συνδυασμό των ιστολογικών και των μοριακών χαρακτηριστικών του όγκου και περιλαμβάνει όλους τους πιθανούς συνδυασμούς.

Άλλοι εμβρυϊκοί όγκοι

Η ταξινόμηση των υπολοίπων εμβρυϊκών όγκων τροποποιήθηκε επίσης σημαντικά καθώς αφαιρέθηκε ο όρος πρώιμος νευροεκτοδερμικός όγκος (PNET) και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο η αποκάλυψη πως η πλειονότητα των όγκων αυτής της κατηγορίας εμφανίζουν ενίσχυση της θέσης C19MC του μακρού σκέλους του χρωμοσώματος 19. Επομένως η νέα ταξινόμηση περιλαμβάνει τον εμβρυϊκό όγκο με πολυστιβαδωτές ροζέτες και μεταβολή της θέσης C19MC, ενώ στην περίπτωση μη αναγνώρισης της γενετικής μεταβολής, χρησιμοποιείται ο όρος εμβρυϊκός όγκος με πολυστιβαδωτές ροζέτες, μη άλλως προσδιοριζόμενος και τα μυελοεπιθηλιώματα. Οι άτυποι τερατοειδείς/ραβδοειδείς όγκοι χαρακτηρίζονται από μεταβολές του INI1, ή σπανιότερα του BRG1, οι οποίες εντοπίζονται ανοσοϊστοχημικά και είναι απαραίτητες για την ταυτοποίηση τους, ενώ στην περίπτωση ενός όγκου με ιστολογικά χαρακτηριστικά άτυπου τερατοειδούς/ραβδοειδούς όγκου, ελλείψει των μοριακών μεταβολών, η διάγνωση τίθεται μόνο περιγραφικά Επίσης η ταξινόμηση του 2016 περιλαμβάνει την κατηγορία των εμβρυϊκών όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος, μη άλλως προσδιοριζόμενων, όπου περιλαμβάνει τους παλαιότερα περιγραφόμενους ώς πρώιμους νευροεκτοδερμικούς όγκους.

Όγκοι του νευρικού ελύτρου

Η ταξινόμηση των όγκων του νευρικού ελύτρου δεν διαφέρει σημαντικά από την προηγούμενη, ωστόσο έχουν πραγματοποιηθεί κάποιες τροποποιήσεις, με πιο χαρακτηριστικές την διάκριση των μελανωτικών Σβαννωμάτων ώς διακριτή οντότητα από τα συνήθη σβαννώματα, ενώ προστέθηκε η κατηγορία των υβριδικών όγκων του νευρικού ελύτρου και τέλος την διάκριση δύο υποτύπων των κακοήθων όγκων του ελύτρου των περιφερικών νεύρων, του επιθηλιωδούς κακοήθους όγκου του ελύτρου των περιφερικών νεύρων και του κακοήθους όγκου του ελύτρου των περιφερικών με περινευρική διαφοροποίηση.

Μηνιγγιώματα

Η ταξινόμηση των μηνιγγιωμάτων δεν υπέστη σημαντικές μεταβολές, ωστόσο η εισβολή εντός του εγκεφαλικού παρεγχύματος ταξινομεί τον όγκο ως ατύπου δευτέρου βαθμού μηνιγγιώματος. Επιπλέον σύμφωνα με την νέα ταξινόμηση η παρουσία περισσοτέρων από τεσσάρων μιτώσεων ανά 10 οπτικά πεδία υψηλής μεγέθυνσης αποτελεί παθογνωμονικό κριτήριο για την ταξινόμηση ενός μηνιγγιώματος ως δευτέρου βαθμού, ενώ διατηρείται παράλληλα το κριτήριο της παρουσίας τριών από τα παρακάτω 5 στοιχείων: νέκρωση, απώλεια της αρχιτεκτονικής, εμφανείς πυρηνίσκοι, μικρού μεγέθους κύτταρα με αυξημένο λόγο πυρήνα/κυτταροπλάσματος και αυξημένη κυτταρική πυκνότητα.

Μεμονωμένοι ινώδεις όγκοι/αιμαγγειοπερικύτωμα

Η κατηγορία των μεμονωμένων ινωδών όγκων και αιμαγγειοπερικυτωμάτων συμπεριλαμβάνει όγκους με κοινά χαρακτηριστικά και ταξινομούνται σε πρώτου βαθμού, κυρίως περιέχοντες ίνες κολλαγόνου και χαμηλής πυκνότητας ατρακτοειδών κυττάρων, βαθμού ΙΙ, όπου χαρακτηρίζονται από αυξημένη κυτταρική πυκνότητα, αραιές ίνες κολλαγόνου και κοραλλιοειδή αιμοφόρα αγγεία και παλαιότερα αναφέρονταν ως αιμαγγειοπερικυττώματα του κεντρικού νευρικού συστήματος και βαθμού ΙΙΙ που αντικαθιστά τον όρο των αναπλαστικών αιμαγγειοπερικυττωμάτων και χαρακτηρίζεται από την παρουσία περισσοτέρων των 5 μιτώσεων ανά 10 οπτικά πεδία υψηλής μεγέθυνσης.

Λεμφώματα και ιστιοκυττώματα

Σύμφωνα με την νέα ταξινόμηση, τα λεμφώματα και τα ιστιοκυττώματα του κεντρικού νευρικού συστήματος, πλέον ταξινομούνται στην κατηγορία των αιμοποιητικών/λεμφοειδών όγκων.

Βιβλιογραφία

Alexandrescu S, Korshunov A, Lai SH, Dabiri S, Patil S, Li R, Shih CS, Bonnin JM, Baker JA, Du E et al (2015) Epithelioid glioblastomas and anaplastic epithelioid pleomorphic xanthoastrocytomas—same entity or first cousins? Brain Pathol. doi:10.1111/bpa.12295

Biegel JA (2006) Molecular genetics of atypical teratoid/rhabdoid tumor. Neurosurg Focus 20:E11

Bouvier C, Metellus P, de Paula AM, Vasiljevic A, Jouvet A, Guyotat J, Mokhtari K, Varlet P, Dufour H, Figarella-Branger D (2012) Solitary fibrous tumors and hemangiopericytomas of the meninges: overlapping pathological features and common prognostic factors suggest the same spectrum of tumors. Brain Pathol 22:511–521. doi:10.1111/j.1750-3639.2011.00552.x

Broniscer A, Chamdine O, Hwang S, Lin T, Pounds S, Onar Thomas A, Shurtleff S, Allen S, Gajjar A, Northcott P et al (2016) Gliomatosis cerebri in children shares molecular characteristics with other pediatric gliomas. Acta Neuropathol 131:299–307. doi:10.1007/s00401-015-1532-y

Broniscer A, Tatevossian RG, Sabin ND, Klimo P Jr, Dalton J, Lee R, Gajjar A, Ellison DW (2014) Clinical, radiological, histological and molecular characteristics of paediatric epithelioid glioblastoma. Neuropathol Appl Neurobiol 40:327–336. doi:10.1111/nan.12093

Cancer Genome Atlas Research Network, Brat DJ, Verhaak RG, Aldape KD, Yung WK, Salama SR, Cooper LA, Rheinbay E, Miller CR, Vitucci M et al (2015) Comprehensive, integrative  genomic analysis of diffuse lower-grade gliomas. N Engl J Med 372:2481–2498. doi:10.1056/NEJMoa1402121

Chen L, Voronovich Z, Clark K, Hands I, Mannas J, Walsh M, Nikiforova MN, Durbin EB, Weiss H, Horbinski C (2014) Predicting the likelihood of an isocitrate dehydrogenase 1 or 2 mutation in diagnoses of infiltrative glioma. Neurooncology 16:1478–1483. doi:10.1093/neuonc/nou097

Chmielecki J, Crago AM, Rosenberg M, O’Connor R, Walker SR, Ambrogio L, Auclair D, McKenna A, Heinrich MC, Frank DA et al (2013) Whole-exome sequencing identifies a recurrent NAB2-STAT6 fusion in solitary fibrous tumors. Nat Genet 45:131–132. doi:10.1038/ng.2522

Ellison DW, Dalton J, Kocak M, Nicholson SL, Fraga C, Neale G, Kenney AM, Brat DJ, Perry A, Yong WH et al (2011) Medulloblastoma: clinicopathological correlates of SHH, WNT, and non-SHH/WNT molecular subgroups. Acta Neuropathol 121:381–396. doi:10.1007/s00401-011-0800-8

Comments

comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *